بازگشت به نام ایران
به گزارش گلونی رضا ساکی در کانال تلگرام خود نوشت: چند روز پیش، کنار خیابان، چشمم به بساط یک فروشنده دوره‌گرد افتاد که گردنبندهای چوبی و دست‌ساز می‌فروخت. ایستادم و نگاهی انداختم. تنوع طرح‌ها شگفت‌انگیز بود؛ از نقش گل و پرنده گرفته تا نمادهای گوناگون. اما چیزی که توجهم را بیشتر جلب کرد، نه خود گردنبندها، که گفت‌وگوی کوتاه دختری حدود نوزده یا بیست ساله بود با فروشنده. دختر با لبخند پرسید: «طرح ایران ندارید؟» دنبال گردنبندی بود که نشانی از ایران داشته باشد.
همین پرسش ساده، مرا به فکر فرو برد. کافی است یکی دو بار سری به صفحات اینستاگرامی بزنید که زیورآلات دست‌ساز یا طلا و نقره طراحی و عرضه می‌کنند؛ آن‌وقت می‌بینید چقدر نقشه ایران، نام ایران، و نشانه‌های فرهنگی‌اش در این آثار حضور دارند. گردنبندهایی به شکل نقشه ایران، یا با نام‌هایی چون «میهن»، «پارس»، «تیرگان»؛ سنجاق‌هایی که با هنرهای دستی مثل سوزن‌دوزی یا میناکاری تزیین شده‌اند؛ گوشواره‌هایی با الهام از طرح‌های کهن کاشی یا خوشنویسی فارسی.
بازگشت به نام ایران
همه این‌ها را می‌توان نشانه‌ای گرفت از اقبالی که در جامعه نسبت به نام ایران، ایده ایران، و هویت ایرانی شکل گرفته و پررنگ شده. مردمی که این زیورآلات را می‌خرند و استفاده می‌کنند، در واقع به شیوه‌ای ساده و شخصی، علاقه‌شان را به چیزی فراتر از سلیقه فردی نشان می‌دهند. این، شاید شکلی از بازگشت آرام و بی‌سروصدا به امر ملی باشد.
بدیهی است که این تنها یکی از جلوه‌های این بازگشت است، اما نمی‌توان انکار کرد که در سال‌های اخیر، ایران برای بسیاری از ما دوباره معنایی تازه یافته؛ نه فقط در شعارها و سخنرانی‌ها، بلکه در همین زیورهای کوچک، در انتخاب‌های روزمره و در گفت‌وگوهای ساده‌ای کنار یک بساط خیابانی.
پایان پیام
بیشتر بخوانید: