بی حوصلگی پس از جنگ 12 روزه
اگر شما هم بعد از آن دوازده روز پر استرس، دچار بیحوصلگی و بیانگیزگی شدید و یا حس کردید بیشتر به خواب احتیاج دارید، تنها نیستید.
برای پیدا کردن دلیل علمی این واکنش طبیعی، سراغ کتاب «چرا گورخرها زخممعده نمیگیرند؟» رفتیم.
جان کلام کتاب این است که یک گورخر در زمان فرار از دست شیر، تغییراتی در بدنش رخ میدهد که مشابه تغییراتی است که در بدن انسانها در شرایط استرسزا اتفاق میافتد.
در زمان فرار، عضلات گورخر باید به سرعت حرکت کنند؛ بنابرین هیپوتالاموس سیگنالهایی را به غدد فوقکلیوی ارسال میکند که گلوکوکورتیکوئیدهای بیشتری ترشح کنند.
نترسید!
این جملات بدین معناست که بدن ما در شرایط اضطراری قند و اکسیژن بیشتری را به عضلات میفرستد تا بتواند فرار کنند. به همین سادگی!
اما فرق ما (البته بلانسبت شما) و گورخر چیست؟
گورخر بعد از تمام شدن ماجرا، دیگر در ذهنش این اتفاق را تکرار نمیکند. اما آدمیزاد است و فکر و خیال!
مثلاً همه ما بعد از جنگ اگر در خیابان راه برویم و با ساختمانی که در اثر موشک تخریب شده روبرو شویم، تمام آن لجظهها را به خاطر میآوریم و مضطرب میشویم.
بدن انسانها تنها با فکر کردن در مورد شرایط استرسزا، همان واکنشی را نشان میدهد که گورخر در هنگام فرار.
زمانی که شما برای مدت طولانی در معرض شرایط استرسزا قرار میگیرید، بدنتان مدام از ذخیره انرژی استفاده میکند تا در شرایط آمادهباش قرار بگیرد.
ما حداقل برای 12 روز در شرایط اضطرار بودیم. در این مدت چند عامل استرسزا شرایط را وخیمتر میکرد:
1- پیشبینی اتفاقات آینده (حتی آینده بسیار نزدیک مثلاً چند دقیقه بعد) بسیار دشوار بود.
2- ما بهعنوان افراد غیرنظامی و عادی کنترلی روی اوضاع نداشتیم.
3- بسیاری از ما حدس میزدیم که اوضاع در حال بدتر شدن است.
4- ما خروجیهای ناامیدی خود را از دست دادیم. شما اگر روز بدی را در محل کار گذرانده باشید، ممکن است در راه برگشت به منزل با دوستتان درددل کنید و یا ساعتی را به پیادهروی اختصاص دهید. اینها راههایی برای خارج کردن ناامیدی و بهتر کردن حالتان است.
اگر در شرایط جنگ، کسی را نداشتید که با او حرف بزنید یا فرصتی برای قدم زدن نداشتید، به این معنی است که راههای خروجی ناامیدی شما محدود شده بودند. بسیاری از ما بهدلیل عدم دسترسی به شبکههای اجتماعی، این خروجی را از دست دادیم.
بدن ما برای مدت طولانی در شرایط استرسزا با چهار عاملی که گفتیم، قرار گرفته و تمام ذخیره انرژی خود را مصرف کرده و حالا زمان نیاز دارد تا به زندگی عادی برگردد.
پایان پیام
نویسنده: یاسمن سعادت
بیشتر بخوانید: موسیقی در پناهگاه جنگی