دریاچه ارومیه در آستانه نابودی کامل و فریاد بیپاسخ طبیعت
بیهوده مکن ناله که فریاد رسی نیست
به گزارش گلونی، دریاچه ارومیه که روزگاری نگین آبی ایران و یکی از بزرگترین دریاچههای شور جهان بود، این روزها با سایه سنگین خشکشدن دستوپنجه نرم میکند. کاهش ۵۱ سانتیمتری تراز آب دریاچه طی یک سال گذشته، زنگ خطری جدی برای فعالان محیط زیست و مردم منطقه به شمار میرود؛ عددی تلخ که از یک بحران فراتر رفته است.
براساس گفته فعالان محیط زیست اگر این روند، یعنی خشک ماندن دریاچه ارومیه ادامه یابد، میتوان با اطمینان گفت که تا پایان تابستان، هیچ اثری از دریاچه ارومیه باقی نخواهد ماند.
تهدیدی فراتر از یک دریاچه
خشکشدن دریاچه ارومیه دیگر تنها یک مسئله محلی نیست،زیرا گرد و غبار نمکی برخاسته از پیکر نیمه جان دریاچه سلامت مردم آذربایجان و بخشهای وسیعی از شمالغرب کشور را تهدید میکند.
براساس یافتههای دانشگاه علوم پزشکی تبریز که نشان میدهد، این پدیده یعنی عدم احیا دریاچه ارومیه روزبهروز به تعداد بیماران که از بیماریهای تنفسی، قلبی و… شکایت دارند افزوده میشود.
مطالبهای برای نجات یک هویت ملی
در واکنش به این بحران، گروهی از کنشگران محیط زیست، پژوهشگران مستقل و شهروندان دغدغهمند با نام «شوردیدگان دریاچه ارومیه» با انتشار بیانیهای خطاب به رئیسجمهور، خواستار تغییر ساختار ستاد احیا دریاچه ارومیه شدهاند.
شوردیدگان دریاچه ارومیه معتقدند که برای احیا دریاچه باید پا را از سطح استانی به سطح ملی فراتر گذاشت تا بتوان از ظرفیت دانشگاهها، مراکز پژوهشی، دانش بومی و منابع پایدار برای نفس بهشماره افتاده ارومیه بهره گرفت.
در همین راستا، کارزاری برای جمعآوری امضا از سوی این نهاد راهاندازی شده تا دولت را به اقدامی فوری و مؤثر وادار کند. فراموش نکنیم که دریاچه ارومیه در آستانه نابودی کامل است و پیش از آنکه ارومیه به بحرانی ملی تبدیل شود باید راهی یافت.
زمان برای احیا دریاچه ارومیه رو به پایان است
احیا دریاچه ارومیه باید با بهرهگیری از نیروهای متخصص و برنامهریزی دقیق، هرچه سریعتر آغاز شود. در غیر این صورت، آیندگان تنها تصویری که از ارومیه خواهند داشت، همین خواهد بود:
«بیهوده مکن ناله که فریاد رسی نیست.»
لینک کارزار: درخواست احیای دریاچه ارومیه
پایان پیام
نویسنده: زهره درگاهی