دریاچه چیتگر در آغوش غبار
به گزارش گلونی، طبق روال آخر هفتهها، برای فرار از گرما طاقتفرسا تصمیم گرفتیم به دریاچه چیتگر تهران برویم و پیادهروی شبانهای داشته باشیم.
اما همینکه از ماشین پیاده شدیم، گرد و غباری که منطقه را فرا گرفته بود، ما را غافلگیر کرد. چراغهای پرنوری که همیشه در اطراف دریاچه چیتگر میدرخشیدند و چشمم را آزار میدادند، اینبار در میان غبار، آن شفافیت همیشگی را از دست داده بودند.
صدای سرفه یک عابر توجهام را جلب کرد. از پوشش ورزشیاش فهمیدم که قصد دویدن در کنار دریاچه چیتگر را داشته، اما حالا با این وضعیت هوا، باید از برنامهاش صرفنظر کند.
یکی از دوستان با ناراحتی گفت: «چه هوای بدی، چرا آخه؟» دیگری پاسخ داد: «وقتی آب نباشه، تالابها خشک میشن و با وزش باد، این گرد و غبار به شهر هجوم میاره.»
سکوتم را شکستم و گفتم: «حالا میفهمم وقتی میگفتن کانونهای گرد و غبار اطراف تهران زیاد شده، یعنی همین.» گفتوگو ادامه پیدا کرد. یکی از دوستان با اشاره به تالاب صالحیه که حالا به یکی از همین کانونها تبدیل شده، گفت: «علاوه بر این، معمولاً وزش بادهای جنوبغربی به شمالشرقی تهران باعث میشه این گرد و غبار به سمت شهر بیاد و زندگی مردم اطراف دریاچه چیتگر رو مختل کنه.»
سری از روی تأسف تکان دادم و زمزمهوار گفتم: «تأثیر نابودی محیط زیست بر زندگی ما انسانها چقدر مشهود شده… سبک زندگیمون داره تغییر میکنه، اما حیف که بیتوجهیم، حیف…» در آن لحظه، در سکوتی غبارآلود، به آرامی به سمت دریاچه چیتگر قدم زدیم؛ جایی که حالا دیگر نه فقط مقصدی برای تفریح، بلکه نمادی از هشدارهای محیط زیستیست.
پایان پیام
نویسنده: هستی سهیلی
در گلونی بیشتر بخوانید: از تالاب صالحیه تا تهران