درباره روزهای جنگ ما همه با هم هستیم
بیشتر از یک ماه از نخستین حملات اسرائیل به ایران می‌گذرد. حالا که از موتورها فقط صدای اگزوز به گوش می‌رسد، حالا که آسمان شب فقط با ماه و ستاره روشن است، حالا که فقط صدای قل‌قل آب‌جوش از کتری بیرون می‌آید، وخامت آن دوازده روز و مهابت حادثه، جور دیگری خودش را نشان می‌دهد.
پیام‌هایی که از آن روزها در شبکه‌های اجتماعی باقی مانده و فیلم‌هایی که کم‌کم از برخورد موشک‌ها با محل زندگی و عبور و مرور مردم منتشر می‌شود، بار دیگر یادآوری می‌کند؛ چقدر خوب که همدیگر را داریم.
به گزارش گلونی واکنش‌های مردم از اولین ساعات حمله تا الان نشان می‌دهد آنچه باعث تفاوت و تمایز ایران با سایر کشورها می‌شود، همدلی همین مردم است.
مردمی که وقتی نگران همدیگرند، فرقی ندارد کجا باشند و چه عقیده سیاسی و افکاری داشته باشند، همه دلشان با وطن است.
روزهای اول در عین شوکه شدن و غم این اتفاق، واکنش‌ها با توییت‌هایی از جنس شوخی شروع شد و همه‌مان می‌دانیم در پسِ همه آن جوک‌ها و شوخی‌ها چه استرس و نگرانی نهفته است، اما باز با هم می‌خندیم و فکر می‌کنیم اگر این‌ها نبود، چگونه روزگار می‌گذراندیم؟
اصلا همین که می‌دانیم تنها نیستیم و هرکس با هر توانی که دارد، خودش را به دیگری می‌رساند و سعی در آرام کردن اوضاع دارد، باعث شد روزهای سخت را پشت سر بگذاریم.
مثل وقتی که کلانشهرها کم‌کم تخلیه می‌شدند، آدم‌هایی که می‌گفتند در خانه خودشان مانده‌اند، باعث شد احساس تنهایی کمرنگ شود یا وقتی که عکس‌هایی را از ارائه «اسکان رایگان» در ورودی شهرهای نسبتاً امن دیدیم، به بودن هم دلگرم شدیم.
درباره روزهای جنگ
این روزها هم که فیلم دوربین‌های ترافیک شهری از روزهای جنگ و حادثه انفجار تجریش منتشر شد، بار دیگر برای داشتن چنین مردمی، اشک به چشمان‌مان نشست.
اشکی برای جان‌های عزیزی که خود برای آدم‌های دیگر مهم بودند، اما در وقت عمل آمدند تا جان‌های دیگری از دست نرود، حتی اگر خودشان شوکه شوند، از بدی اوضاع بر سر بزنند، ولی دوباره به محل حادثه بازگردند تا نجات‌دهنده باشند.
این همدلی و این دوست‌داشتن هموطن، آن هم وقتی نهادهای بین‌المللی در دفاع از ما شکست خورده‌اند، یادآوری می‌کند که ما مردم فقط همدیگر را داریم و شاید بعضی‌هایمان را یاد یکی از فیلم‌های کمال تبریزی بیندازد که عنوانش بود: «ما همه با هم هستیم».
«ما»یی که هم نظامی هستیم و هم غیرنظامی و هیچ چیز نمی‌تواند از هم جدایمان کند. مایی که از دست دادن هموطنانمان برای همیشه اندوهگین‌مان می‌کند و شادی‌شان اشک شوق به چشمان‌مان می‌نشاند.
پایان پیام
نویسنده: سارا ملاعباسی
پرونده جنگ دوازده روزه را بخوانید