طرح انتقال آب از کاسپی به تهران یعنی زخمی عمیق بر پیکر طبیعت
به گزارش گلونی، پیشنهاد انتقال آب از دریای کاسپی به تهران بار دیگر روی میز قرار گرفته؛ طرحی که بهگفته ابراهیم نجفی، عضو کمیسیون عمران مجلس، تنها راهحل پایدار برای تأمین آب پایتخت است. او میگوید بخش زیادی از آب شرب تهران از حدود ۵۰۰ حلقه چاه زیرزمینی تأمین میشود؛ روشی که بهزعم خودش، خطر فرونشست زمین را افزایش میدهد و نمیتواند پاسخگوی نیازهای آبی شهری با بیش از ۱۰ میلیون نفر جمعیت باشد. بههمین دلیل، طرح انتقال آب از کاسپی به تهران را راهی ضروری میداند و تأکید میکند که زیرساختهای این پروژه تا حد زیادی آماده است.
اما این طرح، با همه ادعاهای فنی و عدد و رقمهایش، یک مسئله مهم را نادیده میگیرد: آسیبی که به طبیعت وارد میشود. دریای کاسپی، بزرگترین پهنه آبی محصور در خشکی جهان، سالهاست که آرام و بیصدا در حال عقبنشینیست. حتی با وجود جریان ثابت رود ولگا، سطح آب آن پایین آمده و تعادل طبیعیاش بههم خورده است. حالا قرار است از همین منبع آسیبدیده، سالانه ۲۰۰ میلیون مترمکعب آب برداشت شود؛ آنهم برای شهری که هنوز در مدیریت مصرف، بازچرخانی و اصلاح زیرساختها گامهای جدی برنداشته است.
اجرای این پروژه، بهویژه در مسیر جنگلهای هیرکانی، میتواند به تخریب گسترده منجر شود. حتی اگر از مسیر خطوط لوله قدیمی استفاده شود، باز هم آسیب به طبیعت اجتنابناپذیر است. با ادامه پسروی آب کاسپی، لولهگذاری باید مدام عقبتر برود؛ یعنی هزینههای بیشتر، تخریب بیشتر، و وابستگی بیشتر به طرحی که از ابتدا هم پایداری نداشته است.
در نهایت، این طرح نهتنها کمکی به حل بحران آب تهران نمیکند، بلکه بحران تازهای برای شمال کشور میسازد. راهحل واقعی، نه در انتقال آب از دریاچهای بحرانزده، بلکه در مدیریت درست منابع موجود، کاهش مصرف، و سرمایهگذاری در روشهای نوین تأمین آب است. در غیر این صورت با اجرای طرح انتقال آب از کاسپی به تهران بهجای حل یک بحران، فقط بحران دیگری را به جان طبیعت میاندازیم.
پایان پیام