هشدار به سیاست های مخرب زیست محیطی در خوزستان
به گزارش گلونی شنزارها فقط تکه‌های خاک بایر نیستند؛ آن‌ها اکوسیستم‌هایی زنده و پیچیده‌اند که میلیون‌ها سال برای حفظ تعادل طبیعت شکل گرفته‌اند. غرب خوزستان میزبان شنزارهایی است که مأمن گونه‌های نادر و شاخصی مانند آهوی ریم، گرگ ایرانی، کفتار راه‌راه و صدها گونه گیاهی و جانوری دیگر هستند. به گفته سید باقر موسوی فعال محیط زیست، این زیست‌بوم‌ها نه تنها خانه حیات وحش‌اند، بلکه نقش حیاتی در مدیریت منابع آب دارند و مانند اسفنج‌های طبیعی عمل می‌کنند، آب باران را جذب می‌کنند، سفره‌های زیرزمینی را تغذیه می‌کنند و از جاری شدن سیلاب‌ها جلوگیری می‌کنند. نابودی آن‌ها، نابودی منابع آب و توازن اکولوژیکی منطقه را به دنبال دارد.
با وجود شواهد علمی، برخی سیاست‌ها شنزارها را منشأ ریزگردها معرفی کرده و اقداماتی مانند مالچ‌پاشی و کاشت گونه‌های غیربومی اجرا شده‌اند. حقیقت اما متفاوت است؛ منشأ واقعی گرد و غبار تالاب‌های خشک‌شده‌اند، نه شنزارها. پوشش گیاهی و رطوبت طبیعی شنزارها مانع پراکندگی ذرات معلق می‌شوند و سلامت محیط زیست و زندگی میلیون‌ها انسان و جانور را تضمین می‌کنند.
از زاویه دیگر که نگاه کنیم شنزارها را ستون اقتصاد و فرهنگ بومی منطقه می‌بینیم. دامداری سنتی و فعالیت‌های محلی هزاران سال است که با این خاک و پوشش گیاهی همزیستی کرده‌اند. هرگونه مداخله غیرکارشناسی، تهدیدی جدی برای معیشت و تنوع زیستی است و ثبات اکوسیستم را به خطر می‌اندازد.
امروز باید سیاست‌های ملی با واقعیت‌های علمی همسو شوند. شنزارها باید به رسمیت شناخته شده و محافظت شوند، و احیای تالاب‌های خوزستان به‌عنوان منشأ واقعی گرد و غبار در اولویت قرار گیرد. هرگونه تأخیر در این تصمیمات، نه تنها محیط زیست، بلکه آینده زندگی انسانی در خوزستان و فراتر از آن را تهدید می‌کند.
شنزارها، نگهبانان خاموش آب و زندگی‌اند. حفاظت از آن‌ها تنها یک ضرورت محیط زیستی نیست، بلکه سرمایه‌ای است برای سلامت، امنیت و آینده نسل‌های بعدی. تخریب این اکوسیستم‌ها، نابودی فرصت‌های زیستی و اقتصادی منطقه است و هشدار به همگان که آینده بدون شنزار، آینده‌ای خشک، بی‌جان و خطرناک خواهد بود.
لینک کارزار: شنزار، حافظ آب و زندگی: هشدار به سیاست‌های مخرب زیست‌محیطی در خوزستان
پایان پیام
بیشتر بخوانید: الزام ارزیابی انتشار کربن مطالبه ای برای نفس تازه محیط زیست