آتش در هیرکانی ؛ جنگل میسوزد، تجهیزات نمیرسد
به گزارش گلونی، در حالی که آتشسوزی در جنگلهای مرزنآباد و چالوس وارد هفتههای متوالی شده، همچنان هیچ نشانهای از پایان بحران دیده نمیشود. شعلههایی که از دل برگهای خشک و بادهای پاییزی جان گرفتهاند، اکنون درختان کهنسال و زیستبوم بینظیر هیرکانی را در کام خود فرو بردهاند. این در حالی است که زیرساختهای مقابله با چنین بحرانهایی، بار دیگر ناکارآمدی خود را نشان دادهاند.
جنگلهای هیرکانی، با قدمتی میلیونساله، نهتنها میراث طبیعی ایران بلکه بخشی از حافظه زیستی زمیناند. اما در برابر آتش، آنچه کم داریم نه فقط آب، بلکه ابزار است؛ ابزارهایی که سالهاست کارشناسان درباره نبودشان هشدار دادهاند: بالگردهای تخصصی، سامانههای پایش، نیروهای آموزشدیده و برنامهریزی پیشگیرانه.
اکنون، در دل بحران، نیروهای مردمی و امدادی با دستان خالی به دل آتش میزنند. بالگردهایی که باید در لحظه پرواز کنند، یا فرسودهاند یا در دسترس نیستند. جادههایی که باید مسیر امداد باشند، یا وجود ندارند یا در دل صخرهها گم شدهاند. و در این میان، جنگل میسوزد؛ بیآنکه چشماندازی روشن از پایان آتشسوزی وجود داشته باشد.
درخواست برای تجهیز استانهای شمالی به امکانات مدرن، دیگر یک مطالبه محیط زیستی نیست؛ این یک ضرورت ملی است. اگر هیرکانی را میراث جهانی میدانیم، باید ابزار جهانی برای حفاظت از آن فراهم کنیم. اگر این جنگلها را سرمایه ملی میدانیم، باید بودجه ملی برای نجاتشان اختصاص یابد.
هیرکانی بالگرد میخواهد؛ نه در شعار، بلکه در عمل. پیش از آنکه آتش، آنچه را که طبیعت در میلیونها سال ساخته، در چند روز نابود کند.
لینک کارزار: هیرکانی بالگرد مدرن میخواهد
پایان پیام