مدیریت دقیقه نودی آلودگی هوای خوزستان
به گزارش گلونی خوزستان، سرزمین رود و نخل، سالهاست میان دود و غبار اسیر مانده؛ سرزمینی که روزگاری با طنین آب و نسیم شناخته میشد، امروز در هوایی نفس میکشد که بوی سوختن و بیبرنامگی میدهد. دود هورالعظیم هنوز از آسمان خوزستان کنار نرفته که شعلههای سوزاندن مزارع نیشکر، هر سال بهانهای تازه برای تکرار آلودگی میشود. هر بحران، وعدهای تازه میآورد و هر وعده، تصمیمی عجولانه که عمرش کوتاهتر از غروب همان روز است.
آلودگی خوزستان دیگر رویدادی مقطعی نیست؛ به عادت بدل شده، به بخشی از روزمرگی مردمی که میان نفسهای بریده و چشمهای سوزان، به کار و زندگی ادامه میدهند. وقتی آسمان خاکستری میشود، تصمیمها هم رنگ دود میگیرند؛ جلسهای فوری، تعطیلیای ناگهانی، یا تاخیری در آغاز ساعت اداری که نه آلودگی را کم میکند، نه نظم را حفظ. این تصمیمهای دقیقهنودی، بیشتر شبیه تسکینی موقتاند؛ مسکنی برای دردی که ریشه در بیبرنامگی و نبود اراده دارد.
سالهاست که هشدارها تکرار میشوند: پزشکان از افزایش بیماران تنفسی میگویند، فعالان محیط زیست از فاجعه تالابها و صنایع هشدار میدهند، و مردم از سردرگمی و بینظمی به ستوه آمدهاند. اما پاسخ، همچنان همان نسخه کهنه است: تصمیمهایی فوری، بیپایه کارشناسی، و بیاثر در برابر بحرانی که ساختارمند و مزمن شده است.
مشکل خوزستان، فقط در دود و ذرات معلق نیست؛ در مدیریتی است که بحران را فقط وقتی میبیند که دیگر دیر شده است. وقتی آلودگی به حد هشدار میرسد، به جای مهار منبع، تنها «زمان شروع مدارس» تغییر میکند. این یعنی به جای درمان، تنها چهره درد را پنهان میکنیم.
خوزستان به جای وعده و جلسه، به برنامهای جامع و پایدار نیاز دارد؛ برنامهای که از آتشسوزی هورالعظیم تا سوزاندن مزارع نیشکر، از فلرهای نفتی تا تردد خودروهای فرسوده را در یک نگاه واحد ببیند. تا زمانی که این نگاه شکل نگیرد، مردم خوزستان قربانی تصمیمهای مقطعی خواهند بود.
امروز نفس خوزستان به شماره افتاده، اما آنچه خطرناکتر است، عادت کردن به این آلودگی است. روزی گرد و خاک ما را غافلگیر میکرد، امروز آن را پذیرفتهایم؛ فردا شاید همین پذیرش، مرگ خاموشی باشد برای شهری که سالهاست میان دود و بیتوجهی میسوزد.
خوزستان دیگر تاب راهکارهای موقت ندارد. این خاک، این مردم، و این هوا، به تصمیمهایی تازه، علمی و پایدار نیاز دارند، تصمیمهایی که نه در دقیقه نود، بلکه با آیندهای روشن و هوایی پاک برای نسل بعدی نوشته شوند.
پایان پیام
بیشتر بخوانید: طبیعت ایران زیر فشار خشکسالی و ساخت و ساز، جانواران کجا پناه ببرند؟