همایون ارشادی طعم گیلاس را چشید و رفت
به گزارش گلونی، صبح بیست آبان، سینمای ایران یکی از چهرههای آرام و بیحاشیهاش را از دست داد؛ همایون ارشادی، بازیگری که با سکوتش حرف میزد و با نگاهش روایت میکرد، پس از یک دوره بیماری، چشم از جهان فروبست.
ارشادی متولد ۵ فروردین ۱۳۲۶ در اصفهان بود و سالهای نوجوانیاش را در آبادان گذراند. او پیش از آنکه بازیگر شود، معمار بود؛ تحصیلکرده دانشگاهی در ایتالیا، با ذهنی دقیق و نگاهی ساختارمند. اما سرنوشت او را به مسیر دیگری کشاند مسیر سینما، آنهم با دعوت عباس کیارستمی برای بازی در فیلم «طعم گیلاس»؛ فیلمی که نهتنها نخل طلا کن را به ایران آورد، بلکه چهره همایون ارشادی را به جهان معرفی کرد.
او بازیگری نبود که در قابهای پرزرقوبرق بدرخشد یا در تیترهای جنجالی دیده شود. نقشهایش اغلب آرام، درونی و بیادعا بودند؛ از «درخت گلابی» داریوش مهرجویی تا «ملکه» محمدعلی باشهآهنگر، که در آن حتی بدون دیالوگ، حضوری تأثیرگذار داشت.
اما ارشادی تنها در سینمای ایران نماند. «بادبادکباز» مارک فورستر، «آگورا» آلخاندرو آمنابار، «سی دقیقه پس از نیمهشب» کاترین بیگلو و «تحت تعقیبترین مرد» آنتون کوربن، همه گواهی بودند بر توانایی او در عبور از مرزها، بیآنکه زبان یا ملیت مانعی باشد. منتقدان از «طبیعی بودن» او نوشتند؛ از بازیگری که به جای تکنیک، به دل خود تکیه میکرد.
همایون ارشادی در سالهای پایانی عمر، کمتر در قاب دیده شد، اما رد نگاهش، سکوتش و منش حرفهایاش در حافظه سینمای ایران باقی ماند. او در بهشت سکینه آرام خواهد گرفت، اما خاطرهاش در ذهن دوستداران سینما نه فقط بهعنوان بازیگر، بلکه بهعنوان انسانی شریف، فروتن و عمیق زنده خواهد ماند.
پایان پیام
نویسنده: زهره درگاهی
