صدای هیرکانی باشیم، خانهایی که در آتش میسوزد
به گزارش گلونی، بیش از بیست روز گذشته و آتش هنوز در الیت میسوزد؛ جایی که پناه گیاهها و جانورها بود و حالا شعلهها بیامان پیش میروند. هر کسی که دلش برای ایران میتپد، در این روزها که هر ساعتش یک عمر طول میکشد، هر کاری از دستش برمیآید انجام میدهد. کارهایی که شاید کوچک به نظر برسند، اما اثرشان میماند.
گروهی کارزاری راه انداختهاند تا یادآوری کنند این امضاها فقط برای الیت نیست؛ هشداری است برای فردا، چون هیچ بعید نیست بار دیگر آتش به جان جنگلهای هیرکانی بیفتد. عدهای هم در شبکههای اجتماعی فعال ماندهاند تا این اتفاق بیشتر دیده شود. حتی بعضی کسبوکارها واکنش نشان دادهاند؛ مثل سایت ترب که لوگویش را عوض کرد و نوشت: «صدای هیرکانی باشیم.»
در این چند روز مدام این بیت از اخوان ثالث با صدای شجریان پخش میشود؛ شنیدنش برای کسانی که هیرکانی را مهم میدانند، انگار شنیدن صدای خانهٔ خودشان است. برایشان این جنگل فقط یک اسم روی نقشه نیست، خانه است؛ همان خانهای که حالا در آتش میسوزد.
هیرکانی سالها هرچه داشته برای این سرزمین گذاشته. بارها بیمهری دیده؛ گاهی تبر خورده، گاهی زیر زباله دفن شده و امروز هم آتش به جانش افتاده. اینکه «صدای هیرکانی» باشیم فقط مخصوص امروز نیست؛ هر روز باید صدای میراث طبیعی و تاریخی خودمان باشیم، آن هم صدایی بلند و روشن که حتی کسانی که نمیخواهند بشنوند، ناچار شوند گوش بسپارند.
جنگل الیت باید بماند. این میراث کهن بخشی از هویت ماست. صدای هیرکانی بودن یعنی با هم ایستادن تا تا ایران دوباره از دل سختیها زنده شود و از دل این آتش دوباره برخیزد، مثل ققنوسی که از خاکستر خودش جان تازه میگیرد.
پایان پیام
نویسنده: زهره درگاهی