زبان ها و خطوط هخامنشی، داستان خطی که هویت ایرانی ساخت
به گزارش گلونی، در زمان هخامنشیان، ایران جایی بود که مردم با زبان‌ها و خطوط مختلفی حرف می‌زدند. برای اداره امپراتوری بزرگ، چند زبان و خط رسمی وجود داشت: ایلامی، آرامی، هیروگلیف مصری و یونانی. هر کدام در بخشی از قلمرو و برای کارهای مخصوص خود به کار گرفته می‌شدند.
داریوش بزرگ، که می‌خواست هویت ایرانی را تقویت کند، تصمیم گرفت برای زبان پارسی باستان خطی مخصوص بسازند. او گروهی از پژوهشگران را مامور کرد تا خط میخی جدیدی طراحی کنند؛ خطی که ساده و قابل فهم برای ایرانیان بود. این خط نه تنها برای نوشتن متون رسمی و سنگ‌نوشته‌ها مثل بیستون و تخت‌جمشید(پارسه) به کار رفت، بلکه نوعی هویت و استقلال فرهنگی هم به مردم ایران می‌داد.
در آن زمان، بیشتر ایرانیان زبان مشترکی داشتند که می‌توانستند همدیگر را بفهمند، اما با گذر زمان، فارسی باستان کم‌کم تغییر کرد و به زبان فارسی کلاسیک تبدیل شد. آرامی نیز به عنوان زبان عمومی و تجاری در سراسر امپراتوری گسترش یافت، از هند تا ایونی، و تأثیرش در ادارهٔ هخامنشیان قابل توجه بود.
داریوش با ایجاد خط میخی فارسی، پلی ساخت بین گذشته و آیندهٔ ایران؛ پلی که نه تنها متون رسمی را ثبت می‌کرد، بلکه داستان هویتی تازه برای ایرانیان بود.
منبع: مجموعه پژوهش آکسفورد، ویراستاری دکتر تورج دریایی
پایان پیام
ویراستار متن: زهره درگاهی