چرا نباید به حیوانات در طبیعت غذا داد؟
غذا ندادن به حیوانات در طبیعت به این معنا نیست که دوستشان نداریم؛ برعکس، چون دوستشان داریم، به آنها غذا نمیدهیم.
به گزارش گلونی گاهی افرادی را میبینیم که با کیسههای بزرگ خوراکی، سگها، گربهها، روباهها، پرندگان و حتی خرسها را در طبیعت تغذیه میکنند. با دیدن این صحنه، شاید با خودمان فکر کنیم: «چه انسانهای مهربان و دلسوزی!»
اما غذا دادن به حیوانات در طبیعت، برخلاف آنچه به نظر میرسد، به نفع آنها نیست.
حیوانات باید بتوانند بر اساس غریزه، غذای خود را پیدا کنند و برای تأمین نیازهایشان به انسان وابسته نشوند. برای مثال، روباهی که یاد گرفته است از انسان غذا بگیرد، ممکن است بهتدریج توانایی جستوجوی طبیعی غذا را از دست بدهد و برای پیدا کردن خوراک، به محل زندگی انسانها نزدیک شود. این نزدیکی ناخواسته، نه به سود حیوان است و نه به سود انسان.
با نزدیک شدن حیوان به انسان، ترس طبیعی او از انسان کاهش پیدا میکند. این ترس، بخشی از سازوکار حفاظتی حیوانات است و به حفظ امنیت هم آنها و هم انسانها کمک میکند. حیوانی که از محدوده طبیعی زندگی خود خارج شده و وارد محیطهای انسانی میشود، بیشتر در معرض تصادف، آسیب، بیماری، درگیری و مرگ قرار میگیرد.
غذا دادن به حیوانات در طبیعت و برهم خوردن تعادل اکوسیستم
از سوی دیگر، غذا دادن به حیوانات در طبیعت، تعادل اکوسیستم را نیز بر هم میزند. دسترسی مصنوعی به غذا میتواند نرخ بقای بعضی گونهها را افزایش دهد و باعث شود جمعیت آنها نسبت به سایر گونههای همان منطقه بیشتر شود. این تغییر، تعادل طبیعی اکوسیستم را بر هم میزند و در نهایت به زندگی سایر گونههای جانوری نیز آسیب میرساند.
برای مثال، غذا دادن غیرطبیعی به سگها باعث بقای آنها و افزایش حضورشان در یک منطقه میشود. این موضوع میتواند برای گونههای دیگری مانند کبک، خرگوش، آهو و دیگر جانوران خطر ایجاد کند.
نکته مهم دیگر این است که غذایی که ما در اختیار حیوانات قرار میدهیم، معمولاً با رژیم غذایی طبیعی آنها سازگار نیست و میتواند باعث مشکلات گوارشی، بیماری و حتی کاهش طول عمرشان شود.
دوست داشتن طبیعت و حیواناتش، همیشه به معنای دخالت کردن نیست. گاهی بهترین کاری که میتوانیم برای آنها انجام دهیم، این است که اجازه بدهیم خودشان از خود مراقبت کنند.
پایان پیام
بیشتر بخوانید: نقشه ژنتیکی حیات وحش ایران؛ گامی برای حفاظت از گونههای در معرض تهدید