فیلم من می‌ترسم؛ روایت ناامنی و خشونت در جامعه ایران
چرا دیدن «من می‌ترسم» امروز معنادارتر از گذشته است؟
به گزارش گلونی و به نقل از ماجرا، وقتی فیلمی پس از 7 سال هنوز برای جامعه ما ملموس و زنده است، به این معناست که ناامنی در جان جامعه رخنه کرده است. بهمن از کسی می‌ترسد که نه می‌داند کیست و نه می‌داند چگونه می‌تواند از شر آن خلاص شود. همه ما احساس بهمن را درک می‌کنیم. تقریباً از سال 98 جامعه فرصت تنفس میان التهابات پیاپی را نداشته است. از اتفاقات اجتماعی، سیاسی و پس از آن کرونا، جنبش زن، زندگی آزادی و حالا جنگ‌هایی که می‌توان آن‌ها را با کمی نگاه با فاصله پی‌درپی خواند. این وضعیت ماندن میان الاکلنگی از تردید است که هر لحظه می‌تواند امنیت را به جنگ و جنگ را به صلحی متزلزل بدل کند. همه این‌ها ما را در وضعیت «من می‌ترسم» فروبرده‌اند. ترس از ناشناخته‌ها، ترس از آنچه در گذشته به ما آسیب‌زده، ترس از مهاجرت عزیزانمان و تنها ماندن، ترس از رفتن و تنها گذاشتن عزیزانمان.
کسی در من دیوانه شده و من از او می‌ترسم
فیلم نه‌تنها با روایت خود و جهانی که داستان در آن رخ می‌دهد که با زندگی امروز ما در ایران بسیار همخوان است. بهمن می‌خواند: «کسی در من دیوانه شده و من از او می‌ترسم.» این جمله می‌تواند برای جامعه ترومازده ایران بسیار قابل‌درک باشد. فیلم‌ساز با درایت، دست روی مسئله‌ای می‌گذارد که در ایران همه‌گیر شده است. ترس از خشونتی که آن بیرون ممکن است رخ بدهد و بدتر از آن ترس از خشونتی که من در پاسخ به آن ممکن است مرتکب شوم. بهمن شاعر است ولی در لحظات تلخ زندگی وقتی نسیم می‌گوید: «قبلاً حرفاتو با شعر بهم می‌گفتی.» از ناتوانی‌اش در سرودن شعر می‌گوید. زمانی که سرخوردگی شاعر به مرز خشونت می‌رسد، تنها دارایی‌اش یعنی شعر را از دست می‌دهد. خشونت در نهایت به جنون می‌رسد و این پایان ماجرا نیست. چرخه شاید برای یک نفر تمام شود اما خشونت مسری که بیماری مزمن جامعه ماست، به دیگری منتقل می‌شود. فیلم در لایه‌هایی عمیق و گستره‌ای پهناور، هستی ایرانیان را لمس می‌کند. شاعرانگی با خشونت درآمیخته است، و خشونت، جایی برای شعر باقی نمی‌گذارد.
«من می‌ترسم» درگذر زمان معنای بیشتری می‌یابد؛ چرا که امنیت، هر روز بیشتر از جامعه ما رخت برمی‌بندد. همه ما بهمن‌ها، نسیم‌ها، مهندس‌ها و دیگرانی را می‌شناسیم که نه در خلأ که در بستر جامعه‌ای خشن فرم گرفته‌اند و هریک به نحوی، قربانی و عامل خشونت‌اند. شاعر اگرچه لطیف و بی‌آزار است اما نمی‌تواند در جامعه‌ای که جانش را به خطر می‌اندازد، ساکت و منفعل بماند؛ پس دست به کنش میزند اما کنش او در قالب همان چرخه معیوبی که از آن گریخته، باقی می‌ماند. فیلم در انتها مخاطب را با سؤالی تنها می‌گذارد که شاید سؤال اصلی ایرانی‌ها در همه این سال‌ها بوده است: چه باید کرد؟ چگونه باید از منجلاب خشونت بدون توسل به خشونت و زور بیرون آمد؟
فیلم من می‌ترسم
فیلم من می‌ترسم آخرین ساخته بهنام بهزادی است که در کارنامه خود آثاری چون: تنها دو بار زندگی می‌کنیم، قاعده تصادف و وارونگی را دارد. این فیلم با بازی پوریا رحیمی‌سام، الناز شاکردوست، امیر جعفری، ستاره پسیانی، مهران احمدی و… از 29 مهرماه 1405 در سینماهای سراسر کشور به نمایش درآمده است.
پایان پیام
بیشتر بخوانید: اکران آنلاین من می ترسم ساخته بهنام بهزادی