از تجربه اضطراب و بحران مالی تا همدلی پس از جنگ
علاوه‌‌بر پیامدهای روانشناختی و آسیب‌های روانی، پیامدهای اقتصادی و اجتماعی این روزها بیش از پیش به چشم می‌آید.
به گزارش گلونی، جنگ ۱۲روزه فقط صدای انفجار بر‌جای نگذاشت؛ رد پایش در روان، جیب و حتی روابط اجتماعی مردم، به‌وضوح دیده می‌شود.
از مهم‌ترین پیامدهای این جنگ، اثرات روانی آن است. هنوز بسیاری از مردم با شنیدن صدای بلند یا حضور در مکان‌های شلوغ، دچار اضطراب می‌شوند. ترس از تکرار جنگ، حتی در مکالمات روزمره مردم هم شنیده می‌شود.
اما تنها روان آدم‌ها نیست که آسیب دیده‌است. پیامدهای اقتصادی و اجتماعی این روزها بیش از پیش به چشم می‌آید.
وقتی با کارمندان و کارگران هم‌صحبت می‌شوی، روایت‌ها تکراری اما ناراحت‌کننده هستند: تعدیل نیرو، پرداخت حقوق با تأخیر یا حتی قسطی، نگرانی برای تهیه مایحتاج و کنار گذاشتن هر فکر اضافه‌ای مثل سفر یا خریدهای غیرضروری، از جمله دغدغه‌های آن‌هاست.
از سوی دیگر، کارفرمایان و صاحبان مشاغل هم حکایت دیگری دارند: کمبود نقدینگی، پول‌های بلوکه شده در بانک، ماندن اجناس در گمرک یا کشور مبدأ، همه دست به دست هم داده‌اند تا آن‌ها هم دچار بن‌بست شوند. بسیاری از این کارفرماها می‌گویند که در برابر این فشارها بر خود و کارمندانشان، بسیار ناراحت هستند.
نبود زیرساخت‌های کافی برای مدیریت شرایط بحران و اضطرار، این چرخه را تشدید کرده و فشار آن را به لایه‌های مختلف جامعه رسانده است.
اما در میانه، یک نکته روشن وجود دارد. همبستگی، همدلی و انسجام مردم. بعد از جنگ، تاب‌آوری و کمک متقابل به طرز چشمگیری افزایش یافته؛ مردم با وجود فشارهای مالی و خستگی و فرسودگی روانی، اگر کسی مشکلی داشته باشد، دستش را می‌گیرند.
روایت‌های زیادی از کمک و دست‌گیری آدم‌ها وجود دارد. هرکس به‌اندازه توان جسمی، روحی و مالی خود یاری‌رسان دیگری است.
از سوی دیگر، روابط دوستانه و خانوادگی پررنگ‌تر شده است. جنگ ۱۲روزه تلنگری بود که یادآوری کند «شاید فردا دیر باشد» و همین باعث شده بسیاری از مردم ارتباط با عزیزان خود را جدی‌تر بگیرند.
در این میان، شاید به‌ظاهر در شهر و خیابان‌های آن، تغییر چندانی به‌وجود نیامده باشد اما اگر در بطن آن برویم، تغییرات زیادی دیده می‌شود. آدم‌هایی که در آن خیابان‌ها هستند، دیگر هیچ‌کدام آن آدم‌های سابق و قبل از جنگ نیستند. درون هرکدام، هزاران دغدغه وجود دارد.
پس باید توجه داشت که، بی‌توجهی به این پیامدها پس از جنگ، توسط مسئولین، به تضعیف انسجام و همبستگی مردم، کاهش اعتماد عمومی و افزایش آسیب‌پذیری جامعه می‌انجامد.
پایان پیام
نویسنده: مریم زندیه
بیشتر بخوانید: جنگ تمام شد اما صداها نه