پریمرز فیروزگر نخستین بانوی شهردار ایران
به گزارش گلونی پریمرز فیروزگر جوانشیر، یکی از زنان پیشرو و الهامبخش تاریخ معاصر ایران، نمادی از تلاش، نوآوری و تعهد به جامعه بود. او در آذر ماه ۱۳۰۷ خورشیدی (نوامبر ۱۹۲۸ میلادی) در تهران، در خانوادهای زرتشتی و نیکوکار چشم به جهان گشود. پدرش، ارباب گشتاسب فیروزگر، بنیانگذار مرکز آموزشی، پژوهشی و درمانی فیروزگر بود که در سال ۱۳۳۳ آن را به وزارت بهداشت وقف کرد. این بیمارستان امروز یکی از مراکز برجسته پزشکی ایران است و خدمات ارزشمندی به عموم ارائه میدهد.
مادر پریمرز، همایون خانم، نیز در تربیت فرزندان نقش بسزایی داشت و خانوادهای آگاه و مسئولیتپذیر را پرورش داد. پریمرز از جوانی با همسرش، جمشید جوانشیر، در عرصههای اجتماعی و اقتصادی فعال شد. آنها با هنر کارآفرینی، نخستین شهرک و متل ساحلی در دریای مازندران را بنیان نهادند. متل قو (ساقی کلایه یا سلمانشهر کنونی) که امروز یکی از جاذبههای گردشگری شمال ایران است، حاصل تلاشهای مشترک آنهاست.
این پروژه نه تنها به توسعه اقتصادی منطقه کمک کرد، بلکه الگویی برای گردشگری پایدار شد. جمعیت ساکنان ساقی کلایه و کلارآباد از چند صد نفر به بیش از ۶ هزار نفر رسید و شورای شهر آنجا تشکیل گردید. اما دستاورد برجسته پریمرز، انتخابش به عنوان نخستین شهردار زن ایران در سال ۱۳۴۱ خورشیدی بود. شهرداری مشترک کلارآباد و ساقی کلایه، با اکثریت آرا او را برگزید. در آن دوران، که زنان به سختی در عرصههای مدیریتی حضور داشتند، پریمرز با کوشش بیوقفه، ساقی کلایه را به یکی از بهترین شهرداریهای مازندران و حتی ایران تبدیل کرد.
روزنامه کیهان در اسفند ۱۳۴۳، از سوی اداره امور شهرداریها، او را به عنوان الگویی ملی ستود و تأکید کرد که تلاشهایش فراتر از مرزهای محلی رفته است. زندگی پریمرز فیروزگر سرشار از نوآوری بود. او نه تنها در مدیریت شهری، بلکه در آبادانی روستاها و حمایت از جامعه زرتشتی نقشآفرین شد. میراث خانوادگیاش در بیمارستان فیروزگر، که امروز به رباتهای جراح و مراکز پیوند کبد مجهز است، گواهی بر تعهد پایدار آنهاست. او در ۱۷ دی ۱۴۰۰ (۷ ژانویه ۲۰۲۲) در سن ۹۳ سالگی، در آمریکا درگذشت و به جهان مینو پیوست و درگذشتش جامعه ایران را داغدار کرد.
پریمرز فیروزگر، با شکستن سقفهای شیشهای، راه را برای نسلهای بعدی زنان هموار کرد. او نشان داد که اراده و دانش، مرزهای جنسیتی را در هم میشکند. در جهانی که هنوز برای برابری میجنگیم، داستان او یادآوری است که زنان ایرانی همیشه پیشتاز بودهاند. روانش شاد و یادش گرامی باد.
پایان پیام
نویسنده: کیمیا قنبری
بیشتر بخوانید: