یحیی ماهیار نوابی؛ پژوهشگری در سایه، اما ماندگار در زبانهای کهن
به گزارش گلونی، دهم دیماه یادآور زادروز یحیی ماهیار نوابی است؛ نامی که در تاریخ پژوهشهای زبانهای ایرانی باستان، آرام و بیادعا، اما اثرگذار باقی مانده است. او از همان سالهای تحصیل در دانشکده ادبیات، دلبستگی عمیقی به تاریخ و فرهنگ ایران باستان و بهویژه زبانهای کهن داشت؛ دلبستگیای که مسیر علمی او را تا پایان عمر شکل داد.
ماهیار نوابی پیش از عزیمت به اروپا، در محضر استاد ابراهیم پورداود پرورش یافت و به پهلویپژوهی روی آورد. سفر او به انگلستان، گامی آگاهانه برای تکمیل بنیانهای علمیاش بود؛ جایی که با بهرهگیری از آموزش استادان برجستهای چون هنینگ و بیلی در دانشگاههای لندن و کمبریج، با رویکردهای نوین زبانشناسی و منابع معتبر ایرانشناسی اروپایی آشنا شد. این تجربه، جایگاهی ممتاز برای او در میان همنسلانش رقم زد.
پس از بازگشت به ایران، ماهیار نوابی فعالیت دانشگاهی خود را در دانشگاه تبریز آغاز کرد. تدریس، پژوهش و مدیریت علمی، سه عرصهای بود که او همزمان در آنها نقش ایفا کرد. انتشار مقالههای پژوهشی در زمینه ترجمه متون پهلوی و بررسی گویشهای فارسی در مناطق شیراز و آذربایجان، از مهمترین دستاوردهای علمی او در این دوره به شمار میآید.
ماهیار نوابی از برجستهترین پهلویدانان نسل خود بود. ترجمههای او از رسالههای پهلوی که پیشتر بهصورت پراکنده منتشر شده بودند، بعدها با همت دکتر محمود طاووسی در دو جلد گردآوری و منتشر شدند؛ اقدامی که امکان دسترسی منسجم به آثار این پژوهشگر را فراهم کرد.
نام یحیی ماهیار نوابی نهتنها در تاریخ پژوهش زبانهای باستانی، بلکه در حافظه دانشگاه تبریز نیز ماندگار است. خدمات آموزشی و نقش مؤثر او در اداره دانشکده ادبیات، بخشی از میراثی است که فراتر از آثار مکتوب، در سنت دانشگاهی ایران استمرار یافته و شایسته ثبت و یادآوری است.
پایان پیام