استنداپ کمدی

محمدجواد رضایی، اجرایی ساده و صرفا بامزه داشت. آنچه مشخص است برطرف شدن استرس او در این مرحله بود.

اجرای علی صبوری از ورود به مسابقه تا اجرای سوم تغییر مهمی داشت و آن جابجایی از مجازی به واقعیت بود.

ناصر محبی، با ترکیب تصور و واقعیت توانست اجرایی قابل قبول داشته باشد. تصوری که فکر کردن به آن، دلخوشی این روزهای ما شده است.

اجرای نجات امیرحسین قیاسی از نظر فرم و محتوا یک تفاوت اساسی با باقی اجراهایش داشت.

اگرچه شرکت‌کنندگان خنداننده شو برای خنداندن مخاطب‌ها ناموفق عمل می‌کنند، اما در‌عوض، برخی از نظرات مربی‌ها به‌قدر کافی خنده‌دار است.

علی صبوری با نوع متن‌هایش نشان داده که فقط آمده بخندد و بخنداند. او نمی‌خواهد مخاطب را به فکر فرو ببرد. صبوری بعد از اجرایش گفت «خنده را گرفتم». گویا برگ‌ برنده او همین است و بس.

حال که ابوطالب حسینی توانایی اجرایی به مراتب بهتر را دارد، چرا مقتضیات یک رسانه را برای اجرایش در نظر نمی‌گیرد؟

اگر یک دقیقه نخست را از اجرای وحید رحیمیان بگیریم، از استندآپ کمدی او چیزی نمی ماند.