چهل‌وسومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران با نمایش نسخه اصلاح رنگ‌شده فیلم «عمو سیبیلو» ساخته بهرام بیضایی، به یاد این فیلم‌ساز و نمایشگر بخشی از تاریخ سینمای ایران، آغاز به کار می‌کند. جشنواره فیلم کوتاه تهران.
گاهی یک رویداد فرهنگی ما را به موضوعاتی فراتر از خود رویداد می‌کشاند. آنچه در روز جمعه ۲۷ شهریورماه در موزه سینمای ایران به یاد استاد بهرام بیضایی برگزار شد، از این دست رویدادها بود؛ روایتی که از سینما آغاز و به فرش ایرانی و سپس به کاشان و بخشی از تاریخ و فرهنگ ایران ارتباط پیدا کرد.
این ماجرا از سفری به کاشان آغاز شد. در گفت‌وگویی با دکتر رائد فریدزاده، رئیس سازمان سینمایی، به قالی‌ای اشاره شد که علی مرشدی در سال ۱۴۰۰ به س
نمایش مسافران در موزه سینما می‌تواند برای نسل‌هایی که این فیلم را تنها از روایت‌ها یا نسخه‌های قدیمی به یاد دارند، تجربه‌ای تازه باشد و برای مخاطبان جوان‌تر، فرصتی برای آشنایی مستقیم با یکی از مهم‌ترین فیلمسازان معاصر ایران.
صدا و سیما همیشه چند قدم عقب‌تر می‌ایستد؛ نه از سر تأمل، بلکه از سر عادت همیشگی‌اش، و حالا هم در پی درگذشت بهرام بیضایی، تازه یادش افتاده یکی از مهم‌ترین فیلم‌های تاریخ سینمای ایران را از آرشیو بیرون بکشد.
چرا بهرام بیضایی مهم است؟ بیضایی مهم است چون زبان در دست او جان داشت. دیالوگ‌هایش فقط گفت‌وگو نبودند؛ فکر بودند، وزن داشتند، خاطره حمل می‌کردند.
زیست هنرمندانه بیضایی نیز امتداد همین جهان فکری است. او هزینه داد، حذف شد، اما زبان خود را عوض نکرد. مهاجرت او نه پایان، که فصل دیگری از همان زیست فکری بود؛
ساعدی به‌دلیل نگاه انتقادی‌اش به جامعه و توانایی‌اش در بازتاب واقعیت‌های تلخ اجتماعی به شهرت رسید. معرفی سه نمایشنامه نویس مطرح ایرانی.
او فیلم‌های مهمی مانند «رگبار» (۱۳۵۱)، «باشو، غریبه کوچک» (۱۳۶۵) و «سگ‌کشی» (۱۳۷۹) را کارگردانی کرده است. بهرام بیضایی.
