خنداننده شو ۲

البته قرار نیست الزاماً به اجرای مجری خنداننده شو بخندیم، اما قطعاً هوشمندی و خلاقیت مجری، مورد تحسین مخاطبان قرار خواهد‌گرفت.

ایمان خرمی زاده باید بیشتر از قبل روی تٲکیدات اشکان خطیبی تمرکز کند. میمیک صورت و فیزیک او می‌تواند در کشیدن بار طنز استندآپ کمک کند. او برای درخشش تنها به‌اندازه یک متن که آن را مال خودش کرده‌باشد، فاصله دارد.

امیرحسین قیاسی علی رغم اینکه در استنداپ خود هیچگونه اکت و بازی بدن نداشت اما با داشتن یک متن استنداپ کمدی که تمام اصول و قواعد یک استنداپ کمدی کامل را دارا بود و بیان خوبی که در اجرا داشت تقریبا بهترین نفر شب سوم بود.

روایت ناصر محبی حول روابط پدر و پسری بود. پدر و پسری که به گفته خودش «جوبشون تو یه آب نمی‌ره». تمام اتفاقات هم دقیقا اختلافات همین دو شخصیت را شرح داد. اما حلقه‌های واسط، بین این روایات مفقود شده بود.

کم کردن زمان در خنداننده شو موجب می‌شد تا کمدین در متن خود از اضافه‌گویی و توضیحات اضافی بکاهد.

محمدجواد رضایی اجرای ساده و قابل باوری داشت. قابل باور بودن شوخی های او یک ویژگی ذاتی است.