اردک مرمری یک پرنده خجالتی است

اردک مرمری یک پرنده خجالتی است

به گزارش گلونی در کتاب اطلس پرندگان ایران که سازمان حفاظت از محیط زیست منتشر کرده است درباره اردک مرمری آمده است:

ویژگی‌های ظاهری: طول بدن ۳۹ تا ۴۲ سانتی‌متر و گستردگی بال‌ها ۶۳ تا ۶۷ سانتی‌متر است.

از اردک‌های روی آبچر کوچک جثه با بدن به رنگ قهوه‌ای تیره و روشن با طرح مرمری است.

نر و ماده همشکل و فاقد تغییرات فصلی هستند.

پرنده بالغ به رنگ قهوه‌ای مایل به خاکستری دیده می‌شود و خال‌هایی کرم رنگ دارد که آن را از سایر اردک‌ها به خوبی قابل تشخیص می‌کند.

نوار تیره‌ای از چشم تا پس سر کشیده شده و پرهای دراز پس سر، کاکل کوچکی را تشکیل می‌دهند.

آینه بالی و طرح مشخصی در پرواز ندارد، البته به جز شاهپرهای ثانویه کمرنگ و دم که انتهای آن سفید است.

تنها اختلاف پرنده نر و ماده در کاکل کوچک‌تر ماده است.

پرنده نابالغ شبیه به بالغ‌ها است ولی خاکستری‌تر و مات‌تر و فاقد خال‌های کرم رنگ در روتنه است و زیرتنه یکدست کرم رنگ دیده می‌شود.

ویژگی‌های زیستی

تالاب‌های آب شیرین به نسبت کم عمق با اندازه کوچک یا متوسط با پوشش گیاهی مناسب، دشت‌های سیلابی، آب‌بندان‌ها، شبکه‌های زهکش و رودخانه‌های با جریان آرام را به عنوان زیستگاه برمی‌گزیند.

اردک مرمری پرنده‌ای خجالتی است و اغلب به صورت جفت و یا در دسته‌های کوچک دیده می‌شود.

پروازی شبیه به «خوتکا» ولی با بال زدن‌های آرامتر دارد.

در سطح آب و یا با فرو بردن سر و گردن درون آب به تغذیه از گیاهان آبزی و نیز کرم‌ها، حلزون‌ها، حشرات آبزی و لارو آنها می‌پردازد.

جوجه‌آوری از اواخر اردیبهشت به صورت منزوی و یا با تشکیل کلنی در حاشیه پیکره‌های آبی، بین پوشش گیاهی انبوه و یا زیر بوته‌های کوتاه آغاز می‌شود.

تک همسر است و آشیانه‌اش گودی کم عمق با مقداری مواد گیاهی، کرک و پر است که آن را روی زمین و به ندرت درون حفره‌ها بنا می‌کند.

معمولا نه تا ۱۳، گاهی پنج تا ۱۸ تخم بیضی تا نیمه بیضی، نخودی مایل به زرد یا کرم رنگ و به ابعاد ۳۴ × ۴۶٫۲ میلی‌متر می‌گذارد.

تفریخ تخم‌ها ۲۵ تا ۲۷ روز به طول می‌انجامد. جوجه‌ها در بدو تولد پوشیده از کرک، توانمند و برای تغذیه مستقل از والدین هستند.

از طول دوره پرورش جوجه‌ها، اطلاعاتی در دست نیست.

پراکنش و فراوانی

به تعداد مناسب در برخی تالاب‌های استان‌های خوزستان و فارس جوجه‌آوری می‌کند.

گزارش‌هایی نیز مبنی بر جوجه‌آوری به تعداد کم در تالاب‌های حوضه دریاچه ارومیه و حوضه سیستان (در سال‌های مناسب) موجود است.

همچنین به تعداد فراوان در تالاب شادگان و به تعداد کمتری در تالاب‌های استان فارس زمستان گذرانی می‌کند.

به صورت مهاجر عبوری کمیاب در نواحی جنوبی دریای کاسپین، استان‌های مرکزی و تهران نیز ثبت شده است.

وضعیت حفاظت

جزء پرندگان آسیب‌پذیر (VU) است.

در ایران نیز در فهرست پرندگان حمایت شده قرار داشته و دارای ارزش حفاظتی است.

از مهمترین عوامل تهدید کننده این گونه در مقیاس بین‌المللی می‌توان به تخریب و از دست رفتن بخش عمده‌ای از زیستگاه‌های جوجه‌آوری به دلیل تبدیل شدن تالاب‌ها به زمین‌های کشاورزی، کاهش پوشش گیاهی حاشیه‌ای نظیر نی‌ها و لوییها به واسطه سوزاندن، برداشت و چرای بیش از حد آنها و همچنین مرگ و میر ناشی از آلودگی به پساب‌های کشاورزی و فاضلاب‌های صنعتی اشاره کرد.

همچنین جمع‌آوری تخم، شکار غیرقانونی (به ویژه در زمان جوجه‌آوری)، خفگی در تورهای ماهیگیران و مسمومیت ناشی از سرب، از تهدیدهای اخیر برای این گونه معرفی شده است.

پایان پیام

خرید از سایت‌های معتبر با کد تخفیف گلونی
کلیک کنید

کد خبر : 231393 ساعت خبر : ۱۱:۱۹ ب٫ظ

لینک کوتاه مطلب : https://golvani.ir/?p=231393
اشتراک در نظرات
اطلاع از
0 Comments
Inline Feedbacks
نمایش تمام نظرات