12 شب
هیچ‌کس برای جنگ آماده نیست. جنگ زخمی‌ست که اگر بر تن وطن و هم‌وطن بنشیند، هرگز التیام نمی‌یابد.
به گزارش گلونی، بیست‌وسومین روز از خرداد سال 1404 تازه آغاز شده بود که صدایی مهیب، تن مادرمان ایران را لرزاند؛ لرزشی که 12 شب به‌طول انجامید.
هیچ‌کس برای جنگ آماده نیست. من نیز آماده نبودم. جنگ را تا پیش از آن سحرگاه، فقط در کتاب‌ها خوانده بودم، اما اکنون باید آن را با تمام وجود زندگی می‌کردم. من که هیچ از جنگ نمی‌دانستم، فقط دیدم روزی، بی‌هیچ هشدار قبلی، واژگانی چون «پدافند» و «پهپاد» از در و دیوار خانه‌ام بالا رفتند. آمدند و نشستند در دل زندگی‌ام، کنار قاب عکس‌ها، کنار سفره، کنار نفس‌های مادرم.
من از جنگ می‌ترسیدم و می‌ترسم؛ و این ترس، به دشمن اصلی‌ام بدل شده بود که از هر سو به جانم یورش می‌آورد. شب‌ها دیگر تنها تاریک نبودند؛ روشن بودند از نور زرد انفجارها. گویی خودِ شب نیز می‌ترسید.
ترس من تنها از صدای انفجار پهپادها و پدافندها، یا لرزش شیشه‌های خانه نبود. من می‌ترسیدم از نرسیدن به خانه، از بی‌خبری، از این‌که مبادا نام عزیزی را در فهرست شهدا بشنوم. شاید همین ترس بود که مرا بیش از همیشه عاشق مردمم کرد؛ عاشق وطنی که حتی در میانه دود و وحشت، آسمانش آبی بود، و بر روی شاخه‌های چنارها و سروهای وطن، گنجشکانی هر روز می‌خواندند تا نوید صبحی دیگر دهند.
در این 12 شب، من تنها می‌نوشتم. چراکه کاری جز این از دستم برنمی‌آمد. سلاح من، قلم من بود. روزها در میان خبرها، واژه‌ها را دورتادور ذهنم می‌چیدم تا سنگری بسازم. می‌نوشتم تا اگر روزی نبودم، آنچه بر من گذشته است را کسی بخواند. وقتی قلم از دستم می‌افتاد، تماس‌های کوتاه آغاز می‌شد؛ صدای لرزان عزیزانم را می‌شنیدم و واژه «خوبیم» از آن‌سوی خط، تبدیل به معجزه روز من می‌شد. گویی زندگی با همین چند واژه ساده، از لبه آوارهای ذهنم می‌گذشت و به راه خود ادامه می‌داد.
جنگ زخم می‌زند، این را خوب می‌دانم. در این 12 شب، گاه شب‌هایی بود که مغزم فرمان نمی‌داد؛ فقط می‌دانست باید مراقب من و عزیزانم باشد. روزی رسید که صدای انفجار دیگر شوک نبود، بلکه زخمی شد بر پیکر من، تا همیشه.
مگر می‌شود آدمی تمام زندگی‌اش را در چهار کوله‌پشتی خلاصه کند؟ آری، می‌شود. من هرگز آن روزی را که زندگی‌مان را برداشتیم و به‌سوی پناهگاه دویدیم، از یاد نخواهم برد. چه واژه غریب و بی‌رحمی‌ست «پناهگاه» که ناگهان، همچون هجوم بیگانه‌ای، وارد زندگی‌ام شد. صدای انفجار، آواز تلخی‌ست که هرگز از گوش آدمی پاک نمی‌شود.
مادرم، در یکی از شب‌های این 12 شب، کیک پخت تا مبادا زندگی را فراموش کنیم. مادران وطن خوب می‌دانند چگونه تلخی روز را با یک کیک ساده، به کام اهالی خانه شیرین کنند. در آن شب مادر گفت: «شیرینی این کیک باشد به جانمان که ما هنوز زنده‌ایم و باید زندگی کنیم.»
جنگِ دوازده‌شب گذشت و در شب دوازدهم، آتش‌بس اعلام شد.
در این 12 شب، بیش از صدها مادر، صدها پدر، صدها خانواده، دیگر هرگز چون پیش از آن نخواهند شد. صدها لاله شهید، بار دیگر در این خاک آرام گرفتند. لعنت بر این جنگ که زخم‌هایش کاری است.
پس از آتش‌بس، به خیابان رفتم. مردم را دیدم: خسته، اما زنده؛ زخمی، اما استوار. راه چنان بود که ناگهان، خود را کنار میدان ونک یافتم، همان‌جا که به‌تازگی، مجسمه آرش کمانگیر را نصب کرده‌اند. به آن مجسمه خیره شدم، به قهرمانی که جانش را تیر کرد برای خاکش. بغض 12 شب را دوباره فرو دادم و گفتم:
«ایران، وطن، ایرانِ خانم، ما با توایم. تو تنها یک کشور نیستی. تویی که در بوی کیک تازه مادرم می‌دمی تا ما ادامه دهیم. تو خاکی جاودانه‌ای که قرار است کودکان بی‌شماری را پرورش دهد. ایران، تا همیشه دور باد اهریمن از تو.»
من امید دارم که دیگر قرار نیست روزی در دفتر زندگی‌ام از جنگ بنویسم. باشد که صلح بر جهان حاکم شود.
پایان پیام
نویسنده: زهره درگاهی
در گلونی بیشتر بخوانید: من از جنگ می ترسم