تک درخت جاده فیروزکوه زخمی است نه از طبیعت، بلکه از نادانی
به گزارش گلونی، سالهاست در دل جادهای که پیچوخمهایش را با صبوری طی میکنیم تا به مقصد برسیم، تک درختی ایستاده است؛ تنها، بیپناه، اما استوار. درختی که حالا بر پیکرش زخمی نشسته که از تبر نیست، بلکه از جهل آدمیست.
تک درخت جاده فیروزکوه نه فقط یک درخت، بلکه نشانهای از پایداری، خاطرهای از سفر، و نقطهای از یک ترانه در دل شتابزدهی زندگی ما آدمهاست. هر کدام از ما که گاهی از کنارش رد میشویم، بیاختیار میایستیم، عکس میگیریم و یا گاهی نیت میکنیم و دخیل میبندیم.
اما حالا، این درخت که قرنها تاب گرما و سرما را آورده بود، با آتشی که زیرش افروختهاند، زخمی شده؛ زخمی نه از طبیعت، بلکه از نادانی. کسی که پای تک درخت جاده فیروزکوه آتش روشن کرده، شاید نمیدانسته که دارد به حافظه جمعی یک ملت آسیب میزند.
شاید نمیدانسته این تک درخت یک راوی بیصدا از تاریخ این سرزمین است، یا شاید نمیدانسته مفهوم «خانه دوست کجاست» یعنی چه؛ که اگر میدانست، بعید بود چنین ظلمی را در حق این تک درخت انجام دهد.
درخت نماد زندگیست
در فرهنگ ما، درخت نماد زندگیست؛ نماد امید، نماد ریشهدار بودن. تک درخت جاده فیروزکوه درست نمادی از ریشههایی است که هر کدام از ما در خاک این سرزمین دواندهایم و نباید گذاشت که این پیوند از هم جدا شود.
نباید اجازه داد که بیتوجهی و فقر آگاهی، این نماد ایستادگی را از ما بگیرد. تک درخت جاده فیروزکوه باید حفظ شود، چون هنوز هم میتواند سایهاش را بر دلهای خسته بیندازد. هنوز هم میتواند مأمن لحظهای آرامش باشد برای مسافری که از راهی دور آمده باشد، و یا هنوز هم میتواند نشانهای از خانه دوست باشد.
اگر روزی این درخت نباشد، چیزی بیش از یک تنهی سوخته را از دست دادهایم؛ بخشی از خودمان را، بخشی از خاطراتمان را، بخشی از آن چیزی را که ما را به این خاک و این جاده پیوند میدهد. تک درخت جاده فیروزکوه را باید حفظ کرد، چون ریشههایش در وجود ماست.
باتشکر از سرکار خانم مریم حسنپور بابت ارسال عکسهای تکدرخت.
پایان پیام
نویسنده: زهره درگاهی