خشکیدگی در زاگرس به ارژن رسید
به گزارش گلونی آرش مزبانی در اینستاگرام خود نوشت:
« بعد از خشکیدگی بلوطها، اینبار ارژنها با پدیده زوال و خشکیدگی گسترده مواجه شدهاند که مجموعهای از عواملی مثل چرای شدید دام، تخریب اکوسیستم، خشکسالی، آتش سوزی و … در این بحران دخیل هستند که از بین این عوامل چرای شدید دام نقش پررنگتری داشتهاند.
معمولا در سالهای اخیر و کمباران شاهد کاهش شدید رطوبت خاک و پایین رفتن سطح آبهای زیرزمینی بودهایم و این عامل باعث شده ریشه درختان نتوانند رطوبت مورد نیاز را از خاک جذب کنند و افزایش طول دوره خشکی باعث ایجاد مشکلاتی برای بقای این گونههای جنگلی شده است.
به طوری که درختچههای ارژن هم از این قاعده مستثنا نبوده و این بار قرعه به نام این گونه جنگلی رقم خورده است.
خشکیدگی در زاگرس
با یک کوهنوردی و پیادهروی در ارتفاعات زاگرس مشاعده میکنیم بیش از ۵۰ درصد از پایههای ارژن کاملا خشک شده و یا از محل طوقه کاملا سیاه و نقش بر زمین افتادهاند.
تعدادی دیگر که هنوز خشک نشده دچار برگریزی زودرس، زردی برگها، و در نهایت خشکیدگی تاج و شاخهها شدهاند که از محل طوقه کاملا ذغالی شده و شیرابه زرد رنگی از تنه آنها تراوش کرده است که متاسفانه رویت این شرایط حاکی از آینده شوم برای جنگلهای زاگرس است.
پدیده خشکیدگی ارژنها به دوشکل دیده می شود:
اول. با خروج صمغ زرد و قهوهای از تنه درختان و دوم. سیاه شدگی تنه و طوقه درختان اتفاق افتاده است.
خروج صمغ زرد از ساقه ارژن نشانه پاسخ دفاعی درخت به تنش رطوبتی یا آسیب حمله قارچی است. این پدیده بهطور علمی «صمغزایی (Gummosis)» نام دارد.
یکی از شایعترین علل صمغزایی در ارژنها «آلودگی به قارچهایی مانند Biscogniauxia mediterranea» است که این قارچها از طریق زخمهای تنه یا شاخه وارد بافت های درخت میشود و موجب پوسیدگی بافتهای چوبی میگردد.
درخت برای مقابله با آلودگی صمغ زرد رنگی ترشح میکند تا محل زخم ایزوله شود. عواملی مثل شوک دمایی و کاهش رطوبت خاک، چرای دام، آتش سوزی و تخریب زیستگاه باعث شده که درختچههای ارژن دچار ضعف فیزیولوژیکی و مستعد حمله قارچ ذغالی شوند.
این عوامل باعث آسیب به بافتهای زنده در تنه و ریشه و باعث ضعف فیزیولوژیک درخت و خروج صمغ زرد اژن تنه درخت میشود و نهایتا درخت خشک می شود.
خشکیدگی ارژنها نشانه فروپاشی تدریجی پایداری بومسازگانهای زاگرس است.»
پایان پیام