انسان های مدرن در عصر حجر
به گزارش گلونی، من یک انسان مدرن هستم که در عصر حجر زندگی می‌کنم. البته بهتر است بگویم ما، چون من به‌علاوه ۸۹ میلیون ایرانی دیگر، همه با هم در این دوران باستانی ساکن هستیم. دلیلش هم ساده است: نیروگاه‌های ما مدت‌هاست در وضعیت ناترازی قرار دارند و کسی نمی‌داند بالاخره کی قرار است به حالت تراز برسند. البته مسئولان عزیز وعده‌هایی داده‌اند که فقط امیدواریم عمرمان کفاف دیدن‌شان را بدهد.
شاید بپرسید این چه ربطی به انسان های مدرن در عصر حجر دارد؟ خب خیلی ساده است، اجازه بدهید با یک خاطره، بحث را باز کنم.
بنده اخیراً به غیر از عمه، روانشناس، نویسنده و چند عنوان دیگر، شغل جدیدی هم پیدا کردم، بازسازی خانه قدیمی مادربزرگ عزیزم. اما نه با ابزارهای مدرن، بلکه با تجهیزاتی که اگر باستان‌شناسان آن‌ها را پیدا می‌کردند، سریعاً می‌گفتند مربوط به دوران مس سنگی است! چرا؟ چون هر بار که می‌خواستیم دریل بزنیم، پیچی را سفت کنیم یا حتی کمی رنگ بزنیم، برق قطع می‌شد و مجبور می‌شدیم با ابزارهای دستی کار کنیم؛ آن هم طوری که هم کار کند پیش می‌رفت و هم ما را از فرط خستگی، به درک عمیق‌تری از زندگی اجدادمان می‌رساند.
اما ماجرا به همین‌جا ختم نمی‌شود. ناترازی دیگری هم به ما لطف شد تا ما انسان های مدرن را با چالش جدی‌تری روبرو کند؛ قطع آب.
خدا نصیب هیچ بنده‌ای نکند که هم برق نداشته باشد و هم آب؛ چون این دیگر «قوز بالای قوز» است که واقعاً کمر آدم را خرد می‌کند. باور کنید، کار کردن با ابزار مس‌سنگی و نداشتن آب، فقط مناسب اجداد محترم‌مان است، نه ما که با روغن نباتی بزرگ شده‌ایم و ادای مدرن‌ها را درمی‌آوریم.
حالا جالب‌تر این‌که حتی در حین بازسازی، وسیله ارتباطی هم نداشتیم. چون آنتن‌ها و اینترنت هم اغلب قطع می‌شد. البته چه بهتر؛ می‌نشستیم وسط آن ساختمان نیمه‌کاره، در گرمای مطبوع ناشی از بوی رنگ دیوار و چوب‌های نصب‌نشده، بدون قطره‌ای آب برای خوردن یا حتی رسیدگی به مسائل بسیار حیاتی‌تر، و به یک نقطه خیره می‌شدیم تا بلکه برق نازل شود.
البته، ناگفته نماند که ما انسان های مدرن در عصر حجر، آن‌قدرها هم بدبخت نیستیم. به‌هرحال انسان‌های دوران حجر، طبیعتی داشتند که ما نداریم؛ هوای پاکی داشتند که ما از یک جرعه‌اش هم محرومیم؛ دوستان زیادی داشتند که خوب، اکثر دوستان ما یا مهاجرت کرده‌اند یا درگیر فیلترینگ‌اند. آن‌ها رودخانه‌های زلال داشتند، که ما به لطف کشاورزی‌های غیر اصولی و صنایع فولاد وسط بی‌آبی، خشک‌شان کردیم.
در عوض، ما الان سامانه‌هایی داریم که به‌موقع اعلام می‌کنند چه زمانی برق قطع می‌شود. مثلاً همین حالا که دارم می‌نویسم، طبق جدول قطعی برق، محله ما تا چند دقیقه دیگر بی‌برق خواهد شد. پس اگر اجازه بدهید، همین‌جا با اجازه خاموشی، جمعش کنم و بنویسم: پایان پیام
پایان پیام
نویسنده: زهره درگاهی