خانه نشینی ناصر تقوایی نشانه شکست سیستم فرهنگی است. پدیدهای نگرانکننده و البته تکرارشونده که اغلب نخبگان فکری و هنری پس از دورهای کوتاه از شکوفایی و تولید آثار ماندگار، به اشکال گوناگون به حاشیه رانده میشوند.
سینما نه صرفاً هنر تماشا و گذران وقت، بلکه هنر اندیشه، همدلی و بازتعریف مداوم «ما» است. فهم امر ملی از زاویه سینما.
این تصویری است که این روزها از تهران دارم. یک شهر آسیبدیده که مثل ما در تلاش برای عبور از تروما است. ما و تهران و ردپای جنگ
اقتباس از ادبیات جهان نه نشانه کمبود خلاقیت، بلکه نوعی پیوستن به گفتمان جهانی در باب مسائل مشترک انسانی است. پیرپسر و احیای اقتباس در سینمای ایران.
قصه ما ایرانی ها و مهاجران فراتر از هشتگ هاست. ما ایرانیها رسم مهماننوازی را بلدیم اما آنچه این میان درست اجرا نشده «نظارت» است که اگر درست اجرا میشد این بساط اخراج سراسیمه هم شاید برپا نمیشد.
تهران تب آلود و بیداری جمعی در دل مشروطه. این مجلس و این روز، اول مجلس و اول روزی بود که صدای زنده باد ملت ایران به آسمان رفت.
زندگی نفت و زندگی ما. دیگر تکرار عبارت «طلای سیاه» دلمان را نمیلرزاند یا در خوشبینانهترین حالت سر کیف نمیآییم از سرزمینی که روی نفت خوابیده و…
نگاهی به مستند بازگشت دوباره ساخته فرهاد ورهرام. این مستند، در نهایت یک دعوت است: به تماشای چیزی که دارد تمام میشود، پیش از آنکه خاطرهاش هم محو شود.
در جهانی لبریز خشم، هوس، آلودگی و بدی، خوب ماندن یک مبارزه است. پیرپسر مانیفستی درباره خوبی
