حیوانات ایران

موهای بدن بلند و ضخیم و در سطح پشتی خاکستری روشن تا قهوه‌ای مایل به قرمز و در سطح شکمی سفید مایل به زرد است. مایوتیس شاوب یا ارس.

رنگ موهای این گونه در پشت مایل به قهوه‌ای و در سطح شکمی سفید یا کرم است، در حالی که ناحیه گردن اخرایی کمرنگ است. مایوتیس هیرکانی تنها گونه خفاش بومزاد ایران.

در ایران در زیستگاه‌های گوناگونی یافت می‌شود اما چندان فراوان نیست و تراکم آن همواره پایین است. مایوتیس ژفروآ یا گوش بریده گونه‌ای غارزی.

در ایران که در شرقی‌ترین حد گستره پراکندگی جهانی آن قرار دارد بسیار کمیاب است و تا کنون تنها از استان‌های زنجان، کرمانشاه، فارس و خوزستان گزارش شده است. مایوتیس انگشت دراز

در ایران تا ارتفاع 2358 متر از سطح دریا مشاهده شده است. جمعیت آن در نیم قرن گذشته افت شدیدی را تجربه کرده و ظاهرا این روند همچنان ادامه دارد.

گونه‌ای زمستان‌خواب و ساکن است که میان خوابگاه‌های تابستانی، پاییزی و زمستانی‌اش جابه‌جایی‌های محدودی دارد. مایوتیس ناترر خفاشی با قدرت مانور زیاد.

هنگام غروب خیلی زود از خوابگاه خارج می‌شود و طعمه‌هایش را در هوا شکار می‌کند. به دره‌های صخره‌ای با درختان نخل و آبگیرهای باز وابسته است. پی پیسترل عربی

معمولا در نیمه خرداد دو نوزاد به دنیا می‌آورد و درباره رفتار مهاجرتی این‌گونه هیچ اطلاعاتی وجود ندارد. پی پیسترل ساوی در ارتفاع زیاد شکار می‌کند.