تلف شدن دستکم 25 رأس آهو در جزیره خارک، ابعاد تازهای از خسارتهای محیط زیستی ناشی از حملات اخیر آمریکا را آشکار کرده است؛ خسارتهایی که به گفته مسئولان سازمان حفاظت محیط زیست، احتمالاً فراتر از آمارهای ثبتشده است.
اگر کمی دقیقتر نگاه کنیم، خواهیم دید که تقریباً همه خبرهای این روزها یک سرشان به محیطزیست میرسد؛ از امنیت آب و غذا گرفته تا سلامت عمومی، از خسارتهای ناشی از انفجارها بر اکوسیستمهای دریایی و خشکی تا آسیبهایی که متوجه گونههای گیاهی و جانوری میشود.
این بار از ایران نوشتم تا یادم بماند دوست داشتن، گاهی رنگ جنون دارد؛ و من این جنون را دوست دارم، زیرا جنس این دیوانگی، جنس ایرانی بودن است.
جنگ فقط خانهها، خیابانها و زیرساختها را نابود نمیکند؛ محیط زیست شهری نیز یکی از نخستین قربانیان درگیریهای نظامی است.
امید هنوز زنده است، تا وقتی کسی در کوچهای دور، برای شام امشب سبزی تازه میخرد. هنوز سفرههایشان را میچینند.
شنیدن آوای صلح، حق همه انسانهاست؛ و تحقق آن، مسئولیتی است که بر دوش همه ما سنگینی میکند.
دیگر هیچکدام آن آدمهای سابق و قبل از جنگ نیستند. درون هرکدام، هزاران دغدغه وجود دارد. از تجربه اضطراب و بحران مالی تا همدلی پس از جنگ.
وقتی به خیابانهای شهر و مردم سر در گریبان و ترسیده نگاه میکنم به نظرم همه تقریبا همین حال را داریم.
بار دیگر برای داشتن چنین مردمی، اشک به چشمانمان نشست. درباره روزهای جنگ ما همه با هم هستیم.
